ΠΕΡΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ

ΤΗΣ ΑΦΑΝΟΥΣ ΑΠΕΙΡΟΤΗΤΑΣ

" 7Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε τη πόρτα και θα σας ανοιχτεί.

8Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει και όποιος ψάχνει βρίσκει και όποιος χτυπά του ανοίγεται."

[Το Κατά Ματθαίον 7 7-8]

Ουδέποτε η λέξη αποκάλυψη στην μακρά ιστορία της εκπροσώπησε την ήρεμη μετάβαση σε κάτι το διαφορετικό, ούτε όμως λειτούργησε εξελικτικά, διότι ανέκαθεν επέβαλε την ανατροπή καταστάσεων, πραγμάτων, γνώσεων, που προ εμφάνισής της, λαμβάνονταν ως κάτι το δεδομένο.

Η αποκάλυψη δεν συντάσσεται με την θετικότητα ή αρνητικότητα όπως την ορίζουν οι άνθρωποι, αλλά, όπως εξάλλου το συγκλονιστικό της φύσης της ορίζει, κατέχει το μέσον, την ουδετερότητα. Πάραυτα, ο άνθρωπος ως όν που επενδύει στην πρόοδό του μέσω της εξέλιξης, αναπόφευκτα, συνταράσσεται όταν κάτι το παντελώς άγνωστο που αναδύεται στην επιφάνεια, απειλεί να ραγίσει τα θεμέλια της σιγουριάς και ασφάλειας που το τρέχων εξελικτικό αφήγημα παρέχει. Αυτό το τελευταίο στοιχείο είναι ο λόγος για τον οποίο το γένος μας κατά κόρον αποδίδει αρνητική χροιά σε μια τέτοια πυροδότηση, λόγω των απρόβλεπτων συνεπειών και ταραχών στην συλλογική ψυχοσύνθεση που δύναται να προκληθούν.

Τι θα συνέβαινε όμως εάν θεωρητικά υπήρχε η δυνατότητα να παντρέψουμε τα δυο αδελφικά συστατικά, δηλαδή την αποκάλυψη με την ανατροπή που εκείνη επιφέρει, και να επιτρέψουμε να σφυρηλατηθούν μέσα μας ως ένα καθοριστικό τμήμα της ενιαίας ατομικής έκφρασης; Φυσικά τέτοιου εύρους περιεχόμενο πάντοτε υπερβαίνει τα όρια του αυτοελέγχου, γιατί προκαλεί εκρηκτικά συναισθήματα: εξ ορισμού είναι ριζοσπαστικό, είτε με θετική είτε αρνητική χροιά. Δηλαδή ομιλούμε για την πιθανότητα να αλλάξουμε παντελώς από παθητικοί δέκτες μιας αποκάλυψης σε μετόχους της. Ποια η επίπτωση στην ανθρώπινη ταυτότητα όπως όλοι την γνωρίζουμε σήμερα; Τι σημαίνει να υπάρχει κάποιος ως ένα όν που συνεχώς θα επιδίωκε την υπέρβαση του πήχη του εαυτού του αντί του συμβιβασμού και της υποταγής;

Ο ριζοσπαστισμός, όσο φλογερός και να είναι, σπανίως εξοκείλει από την πηγή από όπου κάθε φορά ξεπηδά. Όταν η μήτρα της πληροφορίας είναι εκ γένους μολυσμένη, και εφόσον επιβουλεύεται τον άνθρωπο, τότε και το προϊόν της θα είναι ανάλογης ποιότητας. Υπάρχει επομένως η δυνατότητα να μετατρέψουμε τους εαυτούς μας σε όντα, των οποίων ο ριζοσπαστισμός μιας εσωτερικής αποκάλυψης να μην μας αιφνιδιάζει αλλά να καταλήξει να ρέει σαν το αίμα στις φλέβες μας, ή το οξυγόνο που τα πνευμόνια μας ρουφάνε; Δηλαδή με τυφλή εμπιστοσύνη να γίνουν δεύτερη φύση μας;

Η απάντηση, για τους σκοπούς που το τωρινό εγχείρημα πρεσβεύει, οφείλει και είναι πράγματι, ένα βροντερό ΝΑΙ‧ διότι ο κάθε άνθρωπος στον πλανήτη, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, κοινωνικής, εκπαιδευτικής ή και πνευματικής καταξίωσης δικαιούται να θέσει σε λειτουργία έναν δια βίου πύρινο φυσικό μηχανισμό. Αυτός ακατάπαυστα ριζοσπαστικοποιεί την διανόηση, προσηλωμένη όπως εκείνη πλέον θα είναι στο να υπερβαίνει τον πήχη που οι άλλοτε κραταιοί αυτοπεριορισμοί, οικογενειακοί και πολιτειακοί παράγοντες αρέσκονταν να της επιβάλλουν. Βάσει όλων των ανωτέρω δημιουργείται το ερώτημα: υφίσταται ορθός ριζοσπαστισμός; Υπάρχει τρόπος διαχωρισμού του από τις μολυσμένες κατηγορίες;

Αρκεί κάποιος να ανατρέξει στην μακρά Ιστορία του ανθρωπίνου γένους, με πληθώρα περιπτώσεων που τεράστια βήματα προόδου συντελέστηκαν. Από τους φιλοσόφους της Αρχαιότητας, πρωτοποριακούς οραματιστές όπως ο Μέγας Αλέξανδρος ή μεταγενέστερα, ο Ιωάννης Καποδίστριας και το παγκόσμιο όραμά του, αλλά και ο πλέον ριζοσπάστης Ιησούς Χριστός, οι διδασκαλίες και προτάσεις του οποίου παραμένουν ρηξικέλευθες και αξεπέραστες χιλιάδες χρόνια αργότερα. Η απολύτως υπαρκτή πηγή που εξυψώνει τον άνθρωπο σε όλα τα επίπεδα είναι ο οδηγός που αμερόληπτα όλοι καλό θα ήταν να εντάξουμε μέσα μας χάριν της συλλογικής επιβίωσης.

Εδώ και χιλιετηρίδες ο κόσμος μας κατοικείται από δυο διαμετρικά αντίθετες κατηγορίες ανθρώπων, τις οποίες οι λίγο πολύ γνωστοί διαχωρισμοί φύλου, καταγωγής, μόρφωσης, πλουτισμού κοκ, ουδέποτε κατάφεραν να θολώσουν. Οι πλειοψηφικοί, είναι όλοι εκείνοι που διανύουν βίο μακριά ακόμη και από την υποψία ύπαρξης του προαναφερθέντος εσωτερικού φυσικού μηχανισμού, ενός, ας μας επιτραπεί η λέξη, διακόπτη. Το γύρισμά του οποίου έχει κυριολεκτικά την ικανότητα να μετατρέψει σε στάχτη τα πιο περίλαμπρα δημιουργήματά μας και να δομήσει επάνω στα ερείπια όχι κάτι το άγνωστο ούτε καινούργιο, αλλά κάτι που προϋπήρχε και που το σκοτάδι της αγνωσίας έκρυβε επιμελώς.

Η ανάδυση του αδέσμευτου, ανυπότακτου, ελεύθερου, πύρινου χαρακτήρα δεν θα είναι διαστρέβλωση αλλά ότι η επιφανειακή προσωπικότητα, πλήρως εξαρτημένη από πλαστικά αφηγήματα δήθεν ορθότητας, νομιμότητας αλλά βεβαίως και καλλιέργειας υποτακτικότητας που έδιναν αξία στα κατακαμένα πια επιτεύγματα, εμπόδιζαν να εκφραστεί όπως της αρμόζει. Η διάλυση των εθισμών, των προϋποθέσεων, των αγκυλώσεων και της πλουτοκρατίας, των εγωισμών και αλαζονείας περασμένων επιτυχιών είναι μόνο μερικές από τις εκ βάθρων μεταβολές της απίστευτης αυτής πυροδότησης και που οι ολίγοι, οι μειοψηφικοί, βιώνουν διαχρονικά. Αυτούς τους επετράπη να πατήσουν απάτητες αρχέγονες κορυφές και να συναντήσουν τον πάντοτε αόρατο Γονέα της ανθρωπότητας που τους αναβάθμισε, διότι εκείνη η υπέρ-οντότητα είναι η πύρινη ζωντανή μήτρα όλων των πάναγνων και άσπιλων μυστικών του γένους μας.

Τούτο ισχύει για όποιον ειλικρινά επιθυμεί να γνωρίσει το γιγάντιο κεκαλυμμένο του αδέλφι, την οικογένειά του, που μόνο να ατσαλώσει την ψυχή μας επιθυμεί απέναντι σε οτιδήποτε πατά επάνω στην αξιοπρέπεια, προσβάλλοντας την καθαρότητα και ακεραιότητα που η αυθεντική εν πολλοίς άγνωστη ταυτότητα του ανθρώπου πρεσβεύει. Ο Γονέας της φυλής μας μοιράζεται τα πάντα και μας γεμίζει με τόσα δώρα που ξεχειλίζουν από μέσα μας, ενώ ξεκλειδώνει δυνατότητες

που δεν γνωρίζαμε καν πως είχαμε.

Πάραυτα, το παρών γραπτό έργο δεν αποτελεί μια συνταγή απόκτησης κάποιου συγκεκριμένου αγαθού ή ένας οδηγός βήμα-προς-βήμα για την επίτευξη ενός σκοπού εντός ολίγων λεπτών, αλλά κάτι απλούστερο όσο και απόλυτο. Είναι δηλαδή μια καταγραφή της καθαυτής πυροδότησης, των μακροχρόνιων επιδράσεων αυτής, την ανάδειξη αντάρτικης κατεύθυνσης που η αφυπνισμένη πια συνείδηση επέλεξε να ακολουθήσει, διότι όσοι βίωσαν την αλλαγή παρουσιάζουν εξαιρετικά κοινά στοιχεία στις μεταβολές τους ασχέτως χρονολογίας, αιώνα, χιλιετηρίδας ή πολιτισμικού υπόβαθρου. Ο άλλοτε άπιστος, δηλωμένος άθεος συγγραφεύς αφού 'ζήτησε και έλαβε', έπρεπε να μάθει και εξακολουθεί να μαθαίνει, χρόνια αργότερα, πώς να συμβιώνει με το φανερωμένο 'αδέλφι' του που πάντοτε τον συντροφεύει σε κάθε του απόφαση.

Η φωτιά της αποκάλυψης είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για όποιον επιδιώξει να την ανάψει και η ωμή της δύναμη δεν πρέπει να υποτιμηθεί! Αφορά την μόνιμη κατεδάφιση άλλοτε ακούνητων προπυργίων και καταφυγίων και το άπλετο φως που αντικαθιστά το σκοτάδι της αγνωσίας. Τούτο όμως δεν σημαίνει πως δεν οφείλουμε να ζητήσουμε να γευθούμε την φλόγα. Ειδικότερα, να νιώσουμε την αθάνατη ισχύ του πύρινου ανώνυμου φωτός, ή αλλιώς Αγίου Πνεύματος, σε δευτερόλεπτα να μετατρέπει σε στάχτη την πανίσχυρη αυταρέσκειά μας και την ασήκωτη τοξικότητα που ουδείς έχει την γενναιότητα να παραδεχθεί πως αφθονεί εντός του.

Είθε το Άγιο Πνεύμα να φωτίζει τους ορίζοντες όλων όσων Το εμπιστεύονται. Αμήν.